Culture of Yazd

Culture of Yazd

Analysis of the Word Ending (ok) in Yazdi Dialect

Document Type : Original Article

Authors
1 Master's degree, Bahonar University of Kerman
2 Department of Social Sciences, Shahid Bahonar University, Kerman
10.22034/fyazd.2024.474500.1118
Abstract
Dialects are a significant aspect of cultural identity and serve as a vital representation of a country's social structure. Analyzing dialects from a linguistic and research-focused perspective not only aids in the preservation of this invaluable heritage but also enhances our understanding of forgotten archaic words and facilitates their revitalization, thereby strengthening the vocabulary system of the Persian language. The aim of this study is to gain a deeper understanding of the ending /-ok/ within the Yazdi vocabulary and to examine and analyze this ending. This ending, when attached to various lexical elements, generates a diverse array of meanings. Although its productivity has diminished in contemporary usage due to the influence of the standard variety, it continues to be employed by Yazdi speakers. The meanings imparted by the word /-ok/ to the base elements include diminutiveness, derision, familiarity, abundance, analogy, description, and identification. In the present research, we have endeavored to understand the structure and role of this word-forming element within the Yazdi dialect, relying on various types of spoken, oral, and written texts. This included the observation and recording of the speech of native speakers from the region as well as the collection of relevant data from sources such as dictionaries, academies, and examples of spoken discourse

Highlights

از بررسی ریشه‌شناسی عامیانۀ زبان یزدی به این نکته می‌رسیم که گویش یزدی تقریباً ادامۀ زبان‌های باستانی، به‌ویژه دری زردشتیان این منطقه است که به علت هم‌جواری با همشهریان بهدین روی گویش یزدی تأثیر گذاشته ‌است. گویش معیار با گویش یزدی تقریباً همانند هستند و گویشوران غیر‌یزدی، به‌غیر از مواردی اندک، بقیۀ سخنان و مکالمه‌ها را متوجه خواهند شد. پسوند /-ok/ که در واژگان یزدی ملاحظه می‌شود مفاهیم متعددی را برای گوینده و هم شنونده متبادر می‌کند؛ مفاهیمی مانند صمیمیت، تحبیب، تصغیر، افزونی و...البته طرز بیان واژگان و آوا و صوت هم خیلی مهم است، چون در خیلی از موارد ممکن است یک واژۀ خاص با یک نوع ادای کلمه، معنی تحبیب و با نوع دیگر ادا معنی تصغیر بدهد، تشخیص این مفاهیم به عهدۀ شنونده و گوینده کلام است. وند /-ok/ عنصری است اشتقاقی که با وجود کاهش دامنۀ کاربردش، به‌ویژه در موقعیت‌های رسمی و میان نسل حاضر، همچنان ویژگی کلامی خاص گویش یزدی باقی مانده است. این وند بسیار زایا است و قابلیت بالایی برای واژه‌سازی دارد.

در مصاحبه با گویشوران، با توجه به سن و جنسیت آنها، مشخص شد کاربرد این وند متفاوت است؛ به‌گونه‌ای که ملاحظه شد در بین افراد مسن استفاده از وند /-ok/ بسیار رایج است و همچنین میزان تحصیلات افراد هم در گویش آنها تأثیر دارد. افراد تحصیل‌کرده کمتر از این وند استفاده می‌کنند و ترجیح می‌دهند واژگان زبان معیار را در مکالمات خود به کار ببرند. زنان جوان هم تمایل کمتری در استفاده از وند/-ok/ دارند و در کل گویش معیار را برای سخن گفتن انتخاب کرده‌اند، به‌گونه‌ای که شاهد هستیم در مدارس و کودکستان‌ها، به‌خصوص مراکز دخترانه تمایل به گویش معیار بیشتر است. درنهایت به این نتیجه رسیده‌ایم که میزان استفاده گویشوران مرد از وند /-ok/ در مکالمات بیشتر از زنان است هرچه سن افراد کمتر می‌شود، تمایل آن‌ها نیز به استفاده از واژگان مختوم به این وند کمتر می‌شود و کلمات مشابه که در زبان معیار وجود دارد، جایگزین این کلمات شده است. البته لهجه یزدی هنوز زیاد به کار برده می‌شود و تعداد گویشوران متعصب به این لهجه زیاد است.

شهر یزد علاوه بر شهر صنعتی اکنون به شهر دانشجویی نیز تبدیل شده است. حضور دانشجویان غیربومی از سراسر کشور علاوه‌بر تأثیرات اجتماعی و فرهنگی باعث شده تا دیگر دانشجویان بومی برای فهماندن منظور خود یا با اهداف دیگر به زبان معیار که گویش مردم تهران است پناه ببرند. این موضوع بر شدت زوال گویش یزدی افزوده است و به‌خصوص پسوند/-ok/ را تحت‌تأثیر خود قرار داده‌ است و خیلی از اوقات برای گویشوران استفاده از این وند خوشایند نیست. در حال حاضر ما فقط شاهد ته‌لهجه‌ای از گویش یزدی هستیم و واژه‌ها و حکمت‌ها و ضرب‌المثل‌های آن در حال از بین رفتن است. زبان یزدی با اصالت دیرینه خود نه‌تنها نمودی مهم از هویت گذشتگان این منطقه است و می‌تواند مانند برخی از گویش‌های بومی ایرانی، منبعی غنی در پالایش زبانی به‌واسطۀ ورود واژگان بیگانه به‌شمار آید، بدین لحاظ به‌منظور حفظ و احیای زبان اصیل یزدی در مقابل هجمه‌های زبانی، باید ابتدا در پالایش آن کوشید و سپس برای آموزش و گسترش این زبان غنی که متأسفانه رو به فراموشی نهاده است از مراکز آموزشی و رسانه‌های محلی بهره جست. در این میان وظیفۀ جامعه‌شناسان، انسان‌شناسان و زبان‌شناسان علاقه‌مند به گویش‌ها و زبان‌ها، حفظ آثار و آداب و عاداتی است که بخشی از زندگی ساکنان یک سرزمین را تشکیل می‌دهد و آن کلام آن مردم است

Keywords

Subjects


‌ـــ آصف آگاه، سید حسین، (1388)، پهلوانی‌نامگ. تهران: نشر مجمع ذخایر اسلامی.
‌ـــ ارانسکی، یوسیف، (1378)، زبانهای ایرانی (ترجمۀ علی اشرف صادقی). تهران: انتشارات سخن.
‌ـــ افشار، ایرج، (1382). واژه‌نامۀ یزدی. یزد: انتشارات اندیشمندان یزد.
‌ـــ امیری، محمدعارف، و رستم بیک تفرشی، آتوسا (1395). پسوند /U/ در مکالمات و روایت‌های نوشتاری محاوره‌ای گویش کرمانی: رهیافتی جامعه‌شناختی. پازند، سال 12، 45: 29 ‌ـــ 44.
‌ـــ باطنی، محمدرضا، (1393)، مسائل زبانشناسی نوین. تهران: انتشارات آگاه. چاپ ششم.
‌ـــ بیمن، ویلیام، (1381)، زبان، منزلت، قدرت در ایران (ترجمۀ رضا ذوق‌دار). تهران: انتشارات نشر نی.
‌ـــ پولو، مارکو؛ ماسفیلد، جان. (1350). سفرنامۀ مارکوپولو (ترجمۀ حبیب‌الله صحیحی). تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
‌ـــ حاتمی‌زاده، محمد، (1383)، واژهها و گویشهای یزدی. تهران: انتشارات ما.
‌ـــ خامسی هامانه، فخرالسادات، (1393)، تحلیل زبانشناختی گویش یزدی. یزد: انتشارات هومان.
‌ـــ خامسی هامانه، فخرالسادات (1395). جستاری در فقه‌اللغه و ریشه‌شناسی واژگان یزدی. همایش بین‌المللی گویش‌های مناطق کویری ایران.
‌ـــ رستم‌بیک تفرشی، آتوسا (1394). روش‌شناسی پژوهش در مطالعات گویش‌شناسی. زبانشناخت، سال ششم، شماره 2، 117 ‌ـــ 143.
‌ـــ رمضانخانی، صدیقه (1398). ریشه‌شناسی عامیانۀ برخی از واژه‌های گویش یزدی. فرهنگ یزد، سال اول، 4: 119 ‌ـــ 132.
‌ـــ سرسرابی، شراره‌سادات (1380). بررسی زبان‌شناختی گویش یزدی و نگهداشت آن. همایش بین‌المللی گویش‌های مناطق کویری ایران.
‌ـــ شریفی‌مقدم، آزاده (1392). دربارۀ وند /-u/ در گونۀ زبانی کرمانی. دوفصلنامۀ علمی‌پژوهشی زبان‌پژوهی، سال پنجم، 9: 71 ‌ـــ 94.
‌ـــ صادقی، علی اشرف (1349). زبان فارسی و گونه‌های مختلف آن. فرهنگ و زندگی، 2: 60 ‌ـــ 66.
‌ـــ فالک، جولیا، (1380)، زبان‌شناسی و زبان (ترجمۀ علی بهرامی). تهران: انتشارات رهنما.
‌ـــ فره‌وشی، بهرام، (1391)، فرهنگ زبان پهلوی. چاپ ششم، تهران: دانشگاه تهران.
‌ـــ کیا، صادق. (1340). راهنمای گردآوری گویشها. تهران: انتشارات ادارۀ فرهنگ‌عامه.
‌ـــ گیدنز، آنتونی. (1373). جامعه‌شناسی. (ترجمۀ منوچهر صبوری)، تهران: انتشارات نشر نی.
‌ـــ مزداپور، کتایون. (1374). واژهنامۀ گویش بهدینان شهر یزد. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
‌ـــ مشکوةالدینی، مهدی. (1387). رابطۀ لهجۀ رسمی و لهجه‌های محلی زبان. نامۀ فرهنگستان، 1: 71 ‌ـــ 82.
‌ـــ مکنزی، دیوید نیل. (1373). فرهنگ کوچک زبان پهلوی (ترجمۀ مهشید میرفخرایی). تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
‌ـــ مؤید حکمت، ناهید. (1390). تحلیلی بر ساختار زبانی غالب در گزیده‌ای از مثل‌ها و تعبیر‌های کنایی فارسی. زبانشناخت، سال سوم، 1: 84 ‌ـــ 71.
‌ـــ ناتل خانلری، پرویز. (1347). زبانشناسی و زبان فارسی. چاپ سوم، تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران.
‌ـــ یارشاطر، احسان. (1336). زبان‌ها و لهجه‌های ایرانی. مجلۀ دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران، سال پنجم، 1 و 2: 11 ‌ـــ 48.